MCP voor fabrikanten: een praktische gids

Wat is MCP, in gewone taal?

Het Model Context Protocol is een standaardmanier waarop een AI-assistent het systeem van iemand anders aanroept en een getypeerd, gestructureerd antwoord terugkrijgt.

Anthropic bracht het op 25 november 2024 als open source uit en omschreef het als “een nieuwe standaard om AI-assistenten te verbinden met de systemen waar data leeft”. Op 9 december 2025 schonk Anthropic MCP aan de Agentic AI Foundation, een geoormerkt fonds onder de Linux Foundation, mede opgericht met Block en OpenAI en op platinaniveau gesteund door AWS, Bloomberg, Cloudflare, Google en Microsoft. Op dat moment was MCP de 97 miljoen maandelijkse SDK-downloads gepasseerd en waren er meer dan 10.000 gepubliceerde servers, met eersteklas clientondersteuning in ChatGPT, Claude, Cursor, Gemini, Microsoft Copilot en VS Code.

Voor een beslisser zonder ontwikkelachtergrond is dit het verschil dat telt. Wanneer een assistent uw website leest, interpreteert hij een document: hij kan een tabel verkeerd lezen, een voetnoot missen of twee varianten door elkaar halen. Wanneer een assistent uw MCP-server aanroept, bevraagt hij een systeem: hij vraagt om het onderdeel, ontvangt de velden en rapporteert die. De eerste modus levert plausibele antwoorden op. De tweede levert juiste antwoorden op — mits de data erachter klopt, en daar zit het meeste echte werk.

Wie heeft er in deze sector al een uitgebracht?

Dit is niet langer speculatief, en de voorbeelden zijn nuttig gevarieerd:

• Microchip Technology lanceerde op 6 november 2025 een gratis, publieke MCP-server die geverifieerde productspecificaties, datasheets, voorraad, prijzen en levertijden aanbiedt via MCP Streamable HTTP, met JSON-gecodeerde responses gericht op copilots, chatbots en enterprise agents.
• Siemens draait een publieke server op mcp.siemens.com waarvan de gedocumenteerde plug-ins — assets, developer portal, zoeken en webcontent — zonder authenticatie beschikbaar zijn.
• Zoovu lanceerde op 11 december 2025 een MCP-server die agents beheerste toegang tot productdata geeft, gepositioneerd rond nauwkeurigheid bij compatibiliteits- en toepassingsvragen.
• ECIA lanceerde op 11 juni 2026 de TrustedParts.com Inventory AI Agent Service, waarmee geautoriseerde voorraad van elektronische componenten beschikbaar komt binnen Microsoft Copilot, ChatGPT en Claude.
• Shopify biedt in winkels een Storefront MCP-server aan op https://{shop}.myshopify.com/api/mcp, met onder meer de tools search_catalog, lookup_catalog en get_product, waarbij voor de storefront-laag geen authenticatie nodig is.

Twee patronen zijn het opmerken waard. Elk van deze servers staat bovenop een bestaande, gezaghebbende dataopslag. En elk van hen trekt een grens tussen publieke catalogusdata en alles wat commercieel gevoelig is.

Tools of resources — wat moet een onderdelenserver gebruiken?

De specificatie is expliciet over het verschil, en wie het verkeerd doet, bouwt een server die modellen slecht gebruiken.

Tools zijn modelgestuurd. De specificatie stelt dat tools “zijn ontworpen om modelgestuurd te zijn, wat betekent dat het taalmodel tools automatisch kan ontdekken en aanroepen op basis van zijn contextuele begrip en de prompts van de gebruiker”. Ontdekken gaat via tools/list, aanroepen via tools/call. Elke tool draagt een inputSchema (standaard JSON Schema 2020-12), optioneel een outputSchema, en geeft structuredContent terug dat aan dat schema voldoet.

Resources zijn applicatiegestuurd. De specificatie stelt dat resources “zijn ontworpen om applicatiegestuurd te zijn, waarbij hostapplicaties op basis van hun eigen behoeften bepalen hoe ze context opnemen” — doorgaans via een keuzelijst, een overzicht of automatische opname door de host. Elke resource wordt geïdentificeerd door een URI, en templates maken geparametriseerde URI's mogelijk.

Een catalogus is een zoekruimte, geen vaste documentenset. Niemand wil door een resource picker met 40.000 onderdelen scrollen. Het leeuwendeel van een onderdelenserver moet dus uit tools bestaan, met twee verfijningen: gebruik resource_link-contentblokken om naar datasheets en CAD-bestanden te verwijzen in plaats van grote payloads inline mee te sturen, en reserveer echte resources voor een handvol stabiele documenten, zoals een classificatiewoordenboek of een changelog.

Twee details uit de huidige specificatie verdienen aandacht. Toollijsten mogen niet per verbinding verschillen, maar mogen wel variëren met de autorisatie die bij de request wordt meegestuurd. En servers zouden tools in een deterministische volgorde moeten teruggeven, omdat een stabiele volgorde clients in staat stelt de lijst te cachen en de hitrate van de promptcache verbetert.

Wat is er veranderd in de specificatie 2026-07-28?

Deze revisie heeft het transport hervormd, en elk ontwerp dat op materiaal uit 2025 is gebaseerd, zit op specifieke punten fout.

De vorm van het transport is nu aangenaam saai. De server biedt één MCP-endpoint aan dat POST accepteert — bijvoorbeeld https://example.com/mcp. Elke JSON-RPC-request is een eigen POST. Clients moeten een Accept-header meesturen die zowel application/json als text/event-stream vermeldt, plus een MCP-Protocol-Version-header die overeen moet komen met de waarde in _meta in de body; anders moet de server weigeren met een 400 en een HeaderMismatch-fout. Servers moeten de Origin-header valideren en met 403 antwoorden als die aanwezig en ongeldig is.

Het praktische gevolg voor infrastructuurteams: omdat er geen sessie op protocolniveau bestaat, zet u uw MCP-server achter een gewone round-robin load balancer, net als elke andere stateless HTTP-service. Roots, Sampling en Logging zijn nu deprecated met een venster van minimaal twaalf maanden, en ook het oude HTTP+SSE-transport is formeel deprecated.

Hoe schermt u prijs en voorraad af met OAuth?

Autorisatie is optioneel in MCP, en dat is precies goed voor een onderdelenserver: de publieke catalogus zou helemaal geen token nodig moeten hebben, en alleen commercieel gevoelige tools zouden om authenticatie moeten vragen.

Implementeert u het wel, dan zijn de eisen specifiek. De MCP-server fungeert als OAuth 2.1-resourceserver, conform de OAuth 2.1 IETF-draft. Hij moet Protected Resource Metadata (RFC 9728) implementeren, en clients moeten die metadata gebruiken om de autorisatieserver te ontdekken. Clients moeten Resource Indicators (RFC 8707) implementeren en in zowel autorisatie- als tokenrequests een resource-parameter meesturen die uw canonieke server-URI identificeert, en uw server moet valideren dat tokens voor hem als beoogde audience zijn uitgegeven. Autorisatieservers zouden de iss-parameter conform RFC 9207 moeten teruggeven, en clients moeten die valideren. Dynamic Client Registration is nu deprecated ten gunste van Client ID Metadata Documents, al blijft het beschikbaar voor achterwaartse compatibiliteit.

Het patroon dat werkt voor een distributeur of fabrikant:

1. 01Niet-geauthenticeerde laag — specificaties, parametrisch zoeken, alternatieven, compliancedocumenten, CAD-links en lijstprijzen waar u die publiceert.
2. 02Geauthenticeerde laag — contractprijzen, klantspecifieke beschikbaarheid, offertes aanmaken. Daag uit met een 403 en error="insufficient_scope", met vermelding van de benodigde scopes, zodat de client in één round trip kan opschalen in plaats van in meerdere.
3. 03Zet nooit een klantidentificatie in een toolargument als enige toegangscontrole. Een handle is een naam, geen bevoegdheid; valideer de autorisatie bij elke aanroep.

Wat moet een onderdelen-MCP-server aanbieden?

Zes tot acht tools is de juiste orde van grootte. Meer dan dat, en de toolkeuze van het model gaat achteruit.

Een tooldefinitie hoort er onopvallend uit te zien, en dat is precies de bedoeling:

{
  "name": "search_parts",
  "title": "Parametric part search",
  "description": "Search the catalog by product class and typed parameter constraints. Returns matching parts with their key parametrics, units and last-verified date. Use get_part for the full record.",
  "inputSchema": {
    "type": "object",
    "properties": {
      "product_class": { "type": "string", "description": "ETIM class code or class name" },
      "constraints": {
        "type": "array",
        "items": {
          "type": "object",
          "properties": {
            "parameter": { "type": "string" },
            "operator": { "type": "string", "enum": ["eq", "gte", "lte", "between", "in"] },
            "value": {},
            "unit": { "type": "string" }
          },
          "required": ["parameter", "operator", "value"]
        }
      },
      "limit": { "type": "integer", "default": 20 }
    },
    "required": ["product_class"],
    "additionalProperties": false
  }
}

Let op wat de beschrijving doet: ze vertelt het model wat de tool teruggeeft én wanneer het naar een andere tool moet grijpen. Die ene gewoonte doet meer voor de antwoordkwaliteit dan welke schemapoetserij dan ook.

Een uitgewerkt voorbeeld

Een ontwerpengineer bij een contractfabrikant in Texas vervangt een end-of-life onderdeel in een print die ook naar een Duitse paneelbouwer gaat. De assistent heeft de MCP-server van de fabrikant gekoppeld.

Engineer: De 60 V N-kanaals MOSFET in onze buck-trap gaat end-of-life. Ik heb een drop-in in dezelfde behuizing nodig, R_DS(on) niet slechter dan 12 milliohm bij 10 V gate-aansturing, en ik moet weten of hij daadwerkelijk leverbaar is.

De assistent doet vier aanroepen.

→ tools/call  get_part
   { "part_number": "XYZ-60N12-D2PAK" }
← structuredContent
   { "package": "D2PAK", "vds_v": 60, "rds_on_mohm": 11.5,
     "vgs_meas_v": 10, "lifecycle": "EOL", "last_verified": "2026-08-04" }

→ tools/call  find_alternates
   { "part_number": "XYZ-60N12-D2PAK", "basis": "form_fit_function" }
← structuredContent
   [ { "part_number": "XYZ-60N10-D2PAK", "equivalence": "drop-in",
       "rds_on_mohm": 9.8, "differences": ["lower R_DS(on)", "higher Qg"] },
     { "part_number": "XYZ-60N14-D2PAK", "equivalence": "footprint",
       "rds_on_mohm": 13.5, "differences": ["exceeds R_DS(on) limit"] } ]

→ tools/call  get_availability
   { "part_numbers": ["XYZ-60N10-D2PAK"] }
← 403 Forbidden
   WWW-Authenticate: Bearer error="insufficient_scope",
     scope="stock:read", resource_metadata="https://mcp.example.com/.well-known/oauth-protected-resource"

   [client performs step-up authorisation, then retries]

← structuredContent
   { "part_number": "XYZ-60N10-D2PAK",
     "stock": [ { "location": "US-TX", "qty": 14200 },
                { "location": "DE-BW", "qty": 3800 } ],
     "lead_time_weeks": 8, "as_of": "2026-08-09T06:12:00Z" }

→ tools/call  get_compliance_documents
   { "part_number": "XYZ-60N10-D2PAK", "types": ["rohs", "reach"] }
← content: [ { "type": "resource_link", "uri": "https://…/rohs-2026-03.pdf",
               "name": "RoHS declaration (issued 2026-03-11)" } ]

De assistent antwoordt vervolgens: één kandidaat is een drop-in met een lagere doorlaatweerstand en een hogere gate-lading, wat het waard is om tegen de gate driver te controleren; de tweede past op de footprint maar haalt de R_DS(on)-grens niet; de voorraad is vanochtend 14.200 in Texas en 3.800 in Baden-Württemberg, bij een levertijd van acht weken; RoHS- en REACH-verklaringen zijn bijgevoegd met hun uitgiftedatum.

Als techniek is hier niets indrukwekkends aan. Als handel wel. Er zijn drie inkoopbeslissingen genomen zonder dat een mens een browser opende, en elk cijfer is te herleiden tot een record met tijdstempel.

Wie kan uw server vandaag daadwerkelijk bereiken?

Wees hier eerlijk over tegen uw directie, want het antwoord is smaller dan het meeste leveranciersmateriaal suggereert.

MCP bereikt dus engineers met een assistent die ze zelf configureren, en zakelijke inkopers wier IT-afdeling uw server registreert. Naar webmaatstaven is dat een kleine populatie, naar pipelinemaatstaven een zeer grote.

Hoe ontdekken agents uw server?

Er is geen discovery op DNS-niveau. Er bestaan drie mechanismen:

1. 01Het officiële MCP-register op registry.modelcontextprotocol.io, de centrale metadata-repository voor publiek toegankelijke servers, gesteund door Anthropic, GitHub, Microsoft en PulseMCP. Het is open source, ondersteunt subregisters en is nog in preview in aanloop naar algemene beschikbaarheid — reken dus op verandering.
2. 02Client-side directory's, zoals de connectorsdirectory van Claude en de app-directory van ChatGPT, elk met een eigen reviewproces.
3. 03Uw eigen documentatie. Vandaag de dag komen de meeste koppelingen zo tot stand: een ontwikkelaarspagina vermeldt de endpoint-URL, de toollijst en de autorisatiescopes, en een klant plakt die in zijn client.

Publiceer uw .well-known/oauth-protected-resource-document, ook al zijn de meeste tools publiek, en versioneer het endpointpad. U gaat uw toolaanbod veranderen, en dat wilt u als een bewuste migratie doen, niet als een stille breuk.

Een implementatiechecklist

1. 01Herleid alles tot één canoniek record per onderdeel, met getypeerde attributen, eenheden, herkomst en een last-verified-tijdstempel. Begin niet bij het protocol.
2. 02Kies zes tot acht tools en schrijf beschrijvingen die aangeven wanneer u ze juist niet moet gebruiken.
3. 03Declareer outputschema's en geef structuredContent terug. Neem in elke payload eenheden en verificatiedata op.
4. 04Bied één POST-endpoint aan waarin de headers Mcp-Method en Mcp-Name worden gehonoreerd, Origin wordt gevalideerd, en ttlMs en cacheScope op listresultaten zijn ingesteld.
5. 05Scheid publieke en afgeschermde tools, implementeer RFC 9728-metadata, valideer de token-audience conform RFC 8707 en gebruik scope-challenges om in één round trip op te schalen.
6. 06Geef tools in een deterministische volgorde terug met stabiele toolnamen, zodat clientcaches werken.
7. 07Log elke aanroep — tool, argumenten, latency en of de opzoeking iets opleverde. Een MCP-server zonder analytics is een kanaal dat u niet kunt sturen.
8. 08Bewaak de nauwkeurigheid tegen de werkelijke brondata, en doe dat continu. Een tool die stellig een verouderde waarde teruggeeft, is slechter dan geen tool.

Partsgraph levert dit als managed laag: wij herleiden uw bestaande catalogus tot één geverifieerde Parts Graph, hosten het MCP-endpoint met OAuth op de afgeschermde lagen, en rapporteren welke agents wat hebben aangeroepen en waar de antwoorden fout waren.

Wilt u weten waar u staat voordat u een regel code schrijft, laat uw domein dan door de gratis grader lopen op /audit — die controleert wat machines op dit moment in uw catalogus kunnen bereiken, en of een MCP-endpoint überhaupt iets betrouwbaars te serveren zou hebben.